“Τελευταία οι ηγέτες μας αποδεικνύονται ελλιποβαρείς στη πατριωτική τελειότητα και αναδεικνύονται σε κοντόφθαλμους Μακιαβελιστές που μεταθέτουν τα προβλήματα στις επόμενες γενεές”. Ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ Ναύαρχος Κοσμάς Χρηστίδης δεν έκανε μια “τυπική ομιλία” στην ημερίδα με θέμα “Ελληνική Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Εθνικής Άμυνας: 1974 έως σήμερα” του New York College. Και για να μη σπεύσει οποιοσδήποτε να “πανηγυρίσει” να επισημάνουμε ότι το “τελευταία” με την οποία ξεκίνησε την ομιλία του ο Επίτιμος Α/ΓΕΝ πάει κάμποσα χρόνια πίσω και περιλαμβάνει όλα τα κόμματα που άσκησαν την εξουσία.

Ο Ναύαρχος Χρηστίδης συνέχισε τους “κανονιοβολισμούς”:

“Ο μεγαλύτερος, ίσως, παράγων που επηρεάζει την εξωτερική πολιτική και την άμυνα κάθε χώρας, όσο κι αν αρνούμεθα να το συνειδητοποιήσουμε πολλές φορές, είναι η ενότητα και η ποιότητα της δημοκρατίας.

Όταν μιλάμε για ποιότητα δημοκρατίας μιλάμε οπωσδήποτε για ενάρετους ηγέτες, για το κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τους θεσμούς, για τον ρόλο της αντιπολίτευσης, τον ρόλο των ΜΜΕ, τον ρόλο του διαδικτύου, το Ελληνισμό της διασποράς, τον φιλελληνισμό, τη ναυτική ισχύ κ.λ.π.

Όλα αυτά βέβαια, καταλήγουν στο φρόνημα της κοινωνίας, δηλαδή, στην κρατούσα κοινωνική αντίληψη για την εξωτερική πολιτική, εθνική ταυτότητα και την άμυνα.

Υπάρχει μια κλίμακα συμπεριφοράς που ξεκινάει από τον ρητορικό πατριωτισμό, περνά στον δημαγωγικό για να καταλήξει στη πατριδοκαπηλία ή την πατριωτική τελειότητα. Κατά τη γνώμη μου, το πραγματικό κριτήριο, για να αρχίσουμε λίγο να αναστοχαζόμαστε, είναι η διάθεση προσφοράς και η ετοιμότητα της κοινωνίας για την άμυνα της χώρας, καθώς και η ανάληψη κινδύνου για τις ΕΔ. Τελευταία οι ηγέτες μας αποδεικνύονται ελλιποβαρείς στη πατριωτική τελειότητα και αναδεικνύονται σε κοντόφθαλμους Μακιαβελιστές που μεταθέτουν τα προβλήματα στις επόμενες γενεές.

Η Ελλάδα αυτή την περίοδο είναι μια χώρα δυτική, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, χώρα της ΕΕ, χώρα της ζώνης του ευρώ. Θεωρώ λοιπόν ότι μετά το 1974, ελήφθησαν οι τελικές αποφάσεις για τον ευρωπαϊκό χαρακτήρα της χώρας, καθόσον ο δυτικός (χαρακτήρας) ήταν δεδομένος από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Μεταξά.
Καλοπροαίρετα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η στρατηγική της Ελλάδας υπήρξε πολυδιάστατη και συνδύασε την προσπάθεια ενδυνάμωσης των ενόπλων δυνάμεων της χώρας µε ενέργειες στο πεδίο της πολυμερούς και διμερούς διπλωματίας. Αλλά το να λέμε ότι η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας είναι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας μέλους της ΕΕ και του ΝΑΤΟ τελεία, είναι προφανώς ανεπαρκές. Μια ολόκληρη γενιά διαμορφωτών κοινής γνώμης επαγγελματιών, διπλωματών, στρατιωτικών, πολιτικών, πολύ περισσότερο πολιτών, έχει διαπαιδαγωγηθεί με μία κάπως μυθική αντίληψη περί διεθνούς δικαίου. Αναληθές. Τα πάντα μπορούμε να λύσουμε μέσω συμμαχιών με ένδικα βοηθήματα και ένδικα μέσα”.

Η πάντα προβληματική σχέση ΥΠΕΘΑ και ΥΠΕΞ

Ο Ναύαρχος Χρηστίδης αναφέρθηκε στην συνεργασία ΥΠΕΘΑ και ΥΠΕΞ:

“Η πολύχρονη εμπειρία μου λέει ότι, κατ’ αρχάς υπάρχει ελλιπής σχεδιασμός πολιτικής στο ΥΠΕΞ και αδυναμία συνεργασίας με το ΥΠΑΜ. Επίσης, η συχνή, αν όχι συνεχής, σύγχυση της προσπάθειας για προσωπική ανάδειξη και πολιτική κυριαρχία των πολιτικών προσωπικοτήτων (π.χ. υπουργός Εξωτερικών/Άμυνας, κ. Πρωθυπουργός), ωθούν στο να γίνεται η διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής μέρος της διακομματικής διαμάχης, αλλά και του εσωκομματικού ανταγωνισμού για την εξουσία. Αυτή η λαϊκίστικη συνήθεια στερεί την ελληνική εξωτερική πολιτική από συνέπεια και συνέχεια και συχνά την αυτοπαγιδεύει στο πολιτικό κόστος που προκύπτει από αντίθετες επιλογές προς την κοινή γνώμη. Βέβαια σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί παρά να λαμβάνει υπόψη της την κοινή γνώμη και να επιδιώκει να εξασφαλίζει την υποστήριξή της. Όμως η εξωτερική πολιτική και η άμυνα μίας χώρας δεν πρέπει να επηρεάζεται από συναισθηματικές εξάρσεις που αντιβαίνουν στο γενικότερο εθνικό της συμφέρον”.

Ο Επίτιμος Α/ΓΕΝ αναφερόμενος στην επιθετικότητα της Τουρκίας και στον τρόπο αντιμετώπισής της επεσήμανε:

“Το αυτονόητο γεγονός που καθημερινά επαληθεύεται στην διεθνή ζωή είναι ότι όσο μεγαλύτερη είναι η αναθεωρητική απειλή τόσο περισσότερο πρέπει το αμυνόμενο κράτος να μεριμνά για την ισορροπία στρατιωτικής (συμπεριλαμβανομένου της αμυντικής βιομηχανίας) και διπλωματικής ισχύος. Αν ο αμυνόμενος είναι απρόσεκτος στα προβλήματα της άνισης ανάπτυξης και, αν εξαιτίας αυτού περιέλθουμε σε κατάσταση στρατιωτικής και διπλωματικής ανισορροπίας ή όπως συχνά αποκαλείται στη πολιτική συζήτηση στρατηγικής ψυχραιμίας (κατά την άποψή μου φοβίας) οι συνέπειες είναι αναπόδραστες:

Είτε το απρόσεκτο κράτος υποχωρεί, είτε οδηγούμαστε σε αστάθεια και ενδεχομένως πόλεμο.

Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ενώ η ισορροπία δυνάμεων δημιουργεί προϋποθέσεις σταθερότητας και ισόρροπων διαπραγματεύσεων η ανισορροπία διπλωματικής και στρατιωτικής ισχύος και η προσπάθεια αντιστάθμισής της στις πιο πάνω γραμμές οδηγεί σε ένταση των διλημμάτων ασφαλείας, σε φαύλο κύκλο ανορθολογικών εξοπλιστικών ανταγωνισμών και αναπόδραστα σε πολιτικοστρατιωτική αστάθεια που καταλήγει είτε σε σύρραξη είτε σε άτακτη πολιτική υποχώρηση του αδυνάμου για να αποφύγει την σίγουρη συντριβή του”.

 

Διαβάστε ΕΔΩ όλη την ομιλία του Επίτιμου Α/ΓΕΝ Κοσμά Χρηστίδη

 

Ο Πάρις Καρβουνόπουλος είναι δημοσιογράφος από το 1986. Από το 1993 καλύπτει το ρεπορτάζ του ΥΠΕΘΑ. Εργάστηκε στον ΑΝΤΕΝΝΑ από το 1991 ως το 2015. Επικεφαλής της ιστοσελίδας Onalert.gr από το 2010 ως τον Ιανουάριο του 2016. Σήμερα είναι στρατιωτικός συντάκτης της Real News και συνεργάτης του Reuters . Επικεφαλής του Militaire.gr από τις 29 Φεβρουαρίου 2016